• Home

  • Ovo je index stranica foruma
Status i prava vojnih osoba, pripadnika policije te ratnih vojnih invalida u Bosni i Hercegovini
 #523  Postao/la comodore
 sub svi 11, 2019 11:45 am
OSTVARIVANjE PRAVA NA STAROSNU PENZIJU PROFESIONALNOG VOJNOG LICA
Zakon o ostvarivanju prava na starosnu penziju profesionalnih vojnih lica

član 2 stav 2

Lice koje nakon prestanka profesionalne vojne službe zasnuje radni odnos u javnoj ustanovi i tako stekne status osiguranog lica u obaveznom osiguranju, ne ispunjava uslove za ostvarivanje prava na starosnu penziju kao profesionalno vojno lice.

Obrazloženje:

"Naime, važećim Zakonom o ostvarivanju prava PVL, koji je lex specialis, uređeno je ostvarivanje prava na starosnu penziju PVL koja su obavezno osigurana na PIO u Republici Srpskoj (član 1. tog zakona), tako da je članom 2. stav 2. tog zakona propisano da pravo na starosnu penziju ima PVL nakon prestanka službe ukoliko nije postalo osiguranik u obaveznom ili dobrovoljnom osiguranju prema propisu kojim je uređena oblast PIO. Članom 9. istog zakona je propisano da sredstva za isplatu penzije u kompletnom iznosu, ostvarene u skladu sa tim zakonom, Fondu PIO se obezbjeđuju iz budžeta Republike Srpske, a isplata sredstava traje dok korisnik penzije ne ispuni uslove za starosnu penziju u pogledu godina života, u skladu sa propisom koji uređuje oblast PIO.

Kod činjenice da je tužilac nakon prestanka profesionalne vojne službe, zasnivanjem radnog odnosa u javnoj ustanovi, stekao status osiguranog lica u obaveznom osiguranju, nesporno je da ne ispunjava uslove iz člana 2. stav 2. važećeg Zakona o ostvarivanju prava PVL, zbog čega je njegov zahtjev prvostepenim rješenjem koje čini pravno jedinstvo sa osporenim aktom, pravilno odbijen, što je pravilno potvrđeno osporenim aktom, o čemu su u osporenom aktu dati jasni i argumentovani razlozi prema kojim tužilac ne ispunjava uslove za ostvarivanje prava na srazmjernu starosnu penziju po tom zakonu, a koje razloge prihvata i ovaj sud.

Na drugačije odlučivanje ne može uticati što je ranijim rješenjem prvostepenog organa od 19.06.2013. godine, tužiocu u skladu sa ranijim Zakonom o PVL priznato pravo na srazmjernu starosnu penziju, pa mu nakon što je rješenjem istog organa od 3.7.2013 godine bila obustavljena isplata starosne penzije pozivom na odredbu člana 141. stav 1. Zakona o PIO, koja odredba je odlukom Ustavnog suda oglašena neustavnom, rješenjem prvostepenog organa od 26.12.2013. godine nastavljena isplata penzije takođe prema ranijem Zakonu o PVL, čija odredba člana 11. o stupanju na snagu tog zakona je drugom odlukom Ustavnog suda oglašena neustavnom, jer taj zakon nije stupio na snagu u skladu sa članom 109. stav 1. Ustava, tako da nije važeći opšti pravni akt u pravnom poretku Republike Srpske, kako je to navedeno u odluci Ustavnog suda broj U-31/13 od 24.4.2014. godine, pozivom na koju odluku je tužiocu rješenjem prvostepenog organa od 2.6.2014 godine, primjenom odredbe člana 68. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu (prema kojoj izvršavanje pravosnažnih pojedinačnih akata donesenih na osnovu propisa koji se više ne mogu primjenjivati, ne može se dozvoliti niti sprovesti, a ako je izvršenje početo biće obustavljeno), utvrđen prestanak prava na srazmjerni dio starosne penzije sa danom 8.5.2014. godine.

Kako je tužiocu tim rješenjem od 2.6.2014 godine, na koje nije izjavljivao žalbu, čime je rješenje postalo pravosnažno u smislu člana 13. Zakona o opštem upravnom postupku ("Službeni glasnik RS" broj 13/02, 87/07 i 50/10), utvrđen prestanak prava na srazmjerni dio starosne penzije, u konkretnom slučaju se ne može raditi o stečenom pravu na penziju, što tuženi pravilno ističe u zahtjevu, na šta ne može uticati ni što je potom u identičnom tekstu, osim člana 11. ranijeg Zakona o PVL, donesen po hitnom postupku važeći Zakon o ostvarivanju prava PVL, a takođe ni što je Vlada Republike Srpske donijela zaključak (na koji se tužilac pozivao u žalbi na prvostepeno rješenje i u tužbi protiv osporenog akta) da se svim korisnicima starosne penzije ostvarene po osnovu ranijeg Zakona o PVL, izvrši isplata od momenta prestanka prava, pa da mu je i isplaćen srazmjerni dio do zaključno sa mjesecom julom 2014. godine, a sve iz razloga što raniji Zakon o PVL, prema kojem je tužiocu bilo priznato pravo na srazmjernu starosnu penziju, nije važeći opšti pravni akt u pravnom poretku Republike Srpske, niti se prema tom zakonu, u smislu navedene odredbe člana 68. stav 3. Zakona o Ustavnom sudu, može dozvoliti izvršavanje pravosnažnih pojedinačnih akata donesenih na osnovu tog propisa, koji se više ne može primjenjivati.

Zbog toga se u konkretnom slučaju ne radi o stečenom pravu na srazmjernu starosnu penziju, što je pogrešno zaključeno u pobijanoj presudi, a sa čim u vezi nema opravdanje ni pozivanje nižestepenog suda na garancije iz člana 1. Protokola broj 1. uz Evropsku konvenciju prema kojem svako fizičko lice i pravno lice ima pravo na neometano uživanje svoje imovine i da niko ne može biti lišen imovine osim u javnom interesu i pod uslovima predviđenim zakonima i opštim načelima međunarodnog prava, a iz razloga što je tužiocu pravosnažnim rješenjem prestalo pravo na srazmjernu starosnu penziju. Stoga nije pravilan zaključak u pobijanoj presudi da je tužiocu pravo na penziju priznato pravosnažnim aktom nadležnog organa, te da je stoga pravo na isplatu penzije kao novčana materijalizacija već ostvarenog prava na penziju, stečeno pravo imovinskog karaktera, a niti se u konkretnom slučaju radi o diskriminaciji te grupe osiguranika, koji su pravo na penziju stekli po osnovu ranijeg Zakona o PVL (koji je neustavan opšti akt i nije važeći u pravnom poretku Republike Srpske), u odnosu na osiguranike koji su ostvarili penziju po osnovu odredaba Zakona o PIO."



(Presuda Vrhovnog suda Republike Srpske, 15 0 U 002548 16 Uvp od 13.12.2018. godine)

O nama

Forum Pravo BiH je pokrenut sa ciljem poticanja i poboljšanja komunikacije unutar pravne struke

Pravo BiH

Responzivni forum